Een tijd geleden heb ik het al eens ‘beloofd’; Ik zou in de toekomst meer van mijzelf laten zien op de blog, schrijven over wie ik ben, wat mij bezighoudt en wat mij als mens heeft gevormd.

Belofte maakt schuld maar jeetje, de onderwerpen die bij mij als eerste op komen borrelen zijn nou niet echt dingen waar je heel makkelijk en luchtig over schrijft. Wel vind ik het onwijs belangrijk om mensen die mamaisthuis graag lezen, mee te nemen in mijn leven en volgers te informeren over onderwerpen die ik ook in mijn leven heb aangeraakt, leuk of minder leuk.

Kwetsbaar opstellen

Wat komt er in je op als jou de vraag wordt gesteld: ‘Wat heeft jou het meest gevormd tot wie je bent, wat typeert jouw jeugd en jouw leven als jongvolwassene?’ Voor mij is dat één ding in het bijzonder en daarover wil ik het graag met jullie in deze blogpost hebben. Niet om zielig gevonden te worden, nee, de mensen die mij goed kennen en diegene die mamaisthuis al even volgen weten dat dat juist is wat ik NIET wil. Ik ben wie ik ben, ben daar tevreden mee en trots op en kijk niet met weemoed of verdriet terug op dingen die gebeurd zijn. Het heeft een reden gehad en dat is ok! Wel probeer ik er van te leren en hoop ik anderen te helpen met mijn verhaal. Ik wil mijn verhaal delen omdat ik het belangrijk vind dat er open en eerlijk over moeilijke onderwerpen gesproken wordt. Dit is wat mamaisthuis zo eigen maakt en wat de blog haar kracht geeft.

Ik heb minstens 15 jaar geleefd met en gevochten tegen een hardnekkige eetstoornis. Een paar maanden geleden werd ik benaderd door een studente die voor haar afstudeeropdracht een interactieve video wilde maken waarin je de hoofdpersoon kunt sturen. De kijker kan in deze video de hoofdpersoon een eetbui laten houden, vervolgens ofwel obsessief laten sporten ofwel laten braken en zo verder. De video wordt gebruikt als voorlichtingsmateriaal om mensen te laten zien wat voor impact een eetstoornis heeft en dat deze stoornis uit keuzes maken bestaat. Ik herkende mijzelf terug in deze video omdat er ook dingen in verwerkt zijn die ik had opgeschreven als input. Na het bekijken van deze video besloot ik dat het belangrijk is mijn verhaal op te schrijven voor mijzelf en voor al die kinderen en volwassenen die dezelfde strijd meemaken.

anorexia

Mijn vriend, mijn vijand

Wanneer precies de eetstoornis mijn leven binnenwandelde weet ik niet meer, wel weet ik dat als ik terugkijk op mijn leven na de basisschool, de gehele HAVO periode en daarna, ik vooral heel veel eetgestoord gedrag zie. Veel strijd, veel verdriet en veel leugens. Eigenlijk heb ik hiermee ook meteen beschreven wat zo typerend is voor een eetstoornis; je bent constant in strijd met jezelf, met je familie en vrienden en met de maatschappij. Dat brengt ontzettend veel verdriet met zich mee want om je eetstoornis — die je gehele denken en gedrag overneemt — toe te kunnen laten en te behouden, ben je constant aan het liegen. Ik wel in ieder geval! Veel te bang dat iemand iets zou ontdekken of mijn vriendje af zou pakken. Want dat was het, het was mijn steun en toeverlaat en ik kon lange tijd niet zonder.

In ons gezin hadden mijn ouders het samen niet altijd even makkelijk, maar uiteindelijk zijn ze er wel samen uitgekomen en dat is natuurlijk ontzettend fijn. Doordat ik een enorm gevoelsmens ben en als kind behoefte had aan genegenheid en aandacht, voelde het voor mij thuis geregeld onprettig en voelde ik mij als kind niet altijd gezien. Nu ik ouder ben, kan ik dingen beter plaatsen en weet ik inmiddels uit eigen ervaring dat een relatie tussen man en vrouw echt niet altijd rozengeur en maneschijn is. Als kind had ik die kennis niet en wilde ik vooral aandacht. Tevens ben ik perfectionistisch ingesteld en wilde ik altijd overal de beste in zijn. Ben je goed, dan val je op en zul je gezien worden. Dat hield ik mijzelf voor. Maar wat kostte dat een energie en discipline. Overal de beste in zijn is onmogelijk en door dit na te streven, leefde ik niet meer het leven van een puber of jongvolwassene. Ik wilde liefde, wilde dat de leukste jongen uit de klas mij zag staan, wilde in de selectie turnen de beste zijn en wilde ook op de HAVO de beste cijfers halen. Ik eiste in alles het maximale van mijzelf maar vergat te leven, te genieten en vergat vooral kind te zijn! Nu achteraf vind ik dit heel verdrietig, ik heb door mijn eetstoornis zo ontzettend veel gemist en zo ontzettend veel niet gedaan. Maar het was zoals het was, ik leefde een geheim leven samen met mijn vriendje.

Van kwaad tot erger

Waren jullie ook Beverly Hills 90210 fan? Ik wel, ik wilde geen aflevering missen en toen Dorothy in een aflevering ‘de instructies’ gaf om te kunnen braken, was het hek van de dam … in alle hevigheid ging de trein rollen om vervolgens niet meer te stoppen. Ik had daarvoor al momenten dat ik zo min mogelijk at, want hé als ik dun was zou ik de hele wereld aankunnen en zou iedereen mij nog toffer vinden. Maar omdat ik nog bij mijn ouders woonde en natuurlijk wel moest eten, ging ik compenseren door heel veel trap te lopen en door over te geven. Op een gegeven moment was het zo erg dat ik letterlijk alles eruit gooide, ook die gezonde wortels, boontjes en dat stukje vlees vol vitamine B. Ik was de controle volledig kwijt en nu ik van Dorothy had ‘geleerd’ hoe ik het het beste kon doen, ging het op een gegeven moment vanzelf. Ik was verslaafd aan mijn vriendje die, ik dacht, mij zoveel gaf. Maar intussen vernietigde mijn eetstoornis al mijn energie en gezond verstand. Ik was volledig het gevoel voor realiteit kwijt en probeerde op alle gebieden boven verwachting te presteren. Wanneer dat niet lukte dan zocht ik troost in eten, niet eten en compenseren. In de tijd dat ik thuis woonde, hebben mijn ouders nooit echt iets gemerkt. Ik ging vaak douchen en probeerde zo min mogelijk geluid te maken. Misschien viel het ze wel op dat ik vaak douchte maar verder was er lichamelijk weinig aan mij te zien, behalve dat ik weinig levenslust had.

Zo ging het jaren door en kon het gebeuren dat mijn eetstoornis zelfs toen ik op kamers ging, mee verhuisde de Afsluitdijk over. Blijkbaar had ik hem nodig en behoorde mijn eetstoornis niet alleen bij het leven aan de andere kan van de dijk. De spannende tijd van het op kamers wonen, de grote wereld ontdekken in de randstad, een nieuwe studie en nieuwe sociale contacten, telkens weer nam ik mij voor om afscheid te nemen van mijn geheime vriendje maar het ging niet. Ik was zo onzeker en wilde zo graag geliefd zijn waardoor de lat bij alles wat ik deed heel hoog lag om maar op te vallen. Toen ik op kamers woonde raakte de gemeenschappelijke douche meerdere keren verstopt, tijd dus om op zoek te gaan naar een alternatief want stel je voor dat iemand achter mijn geheim zou komen.

IMG_20130722_124712

Verboden voedsel

Walgelijk was het nieuwe alternatief: eten kauwen en door je mond laten gaan om vervolgens in een prullenmand of zakjes uit te spugen. Ik at nog amper normaal, durfde het niet meer, veel te bang om aan te komen want ik was stabiel in gewicht door het op deze manier te doen. Ik had een lijst met verboden voedsel, later in therapie werd duidelijk dat bijna alles daarop stond. Ik kreeg vlekken in mijn nek bij de gedachte aan brood, pannenkoeken, aardappels, pasta of pizza. Maar ook vla, kaas en bananen waren een doodzonde. Body noemde de therapeute dat later, mijn maaltijden moesten meer body hebben … right, hoe verzin je het om in therapie dit zo te noemen?! Ik leefde op veilig voedsel zoals sla, rauwkost, groenten en soep. Dat ik hierdoor jarenlang enorm opgeblazen door het leven ging door alle tekorten en het zout dat ik vasthield, dat zag ik niet. Nu wel, als ik foto’s terugkijk uit die periode voel ik het verdriet wat ik toen had en vind ik de confrontatie met de strijd die zichtbaar is heel moeilijk. Een jonge meid die in de bloei van haar leven zou moeten staan maar in plaats daarvan haar leven volledig ten dienste van haar eetstoornis leeft.

Toen ik merkte dat ik niet afviel en af en toe zelfs wat aankwam, gaf ik mijzelf een nieuw cadeautje in handen: laxeermiddelen. Dit opende nieuwe deuren, ‘had ik dit maar eerder ontdekt’, dacht ik vaak. Ik nam dagelijks meerdere koppen stoelgangthee, bij voorkeur heel sterk gezet en ik was pas tevreden met de werking van de thee als ik ook echt een soort van buikgriep kreeg. Wat ik je nu ga zeggen klinkt ziek, maar dat was ik ook; ik kickte echt op het leeglopen. Ik kon zelfs in paniek raken als ik een tijdje niet naar de WC kon, dan ging ik weer obsessief sporten of braken. Dan voelde mijn lijf schoon en gereset om vervolgens weer helemaal opnieuw te kunnen beginnen met het feest! Het hebben van een eetstoornis kost enorm veel tijd, studeren en werken ging dan ook steeds minder goed want mijn vriendje eiste al mijn tijd en aandacht op.

Vrijwillige opname

Toch lukte het mij om uiteindelijk vestigingsmanager van een uitzendbureau te worden. Wat voelde ik mij trots maar wat was ik ongelukkig. Ik werkte maar deed verder helemaal niets meer, ik was totaal uitgeput. Maar ik viel wel op, deed er eindelijk toe in de maatschappij want ik was tenslotte bezig iets heel moois te laten zien; dat ik ook een titel waard was. In deze periode ging ik op zoek ging naar herkenning en troost, misschien ook wel hulp want ik was zo op van al die jaren strijden en geheimzinnig doen. Uiteindelijk was het mijn zus die mijn ogen opende dat het zo niet langer kon, dat ik wel hulp moest gaan zoeken als ik ooit beter wilde worden. Ik liet mij vrijwillig opnemen toen ik 27 jaar was en zat 5 dagen in de week op een open psychiatrische afdeling van een ziekenhuis, ook wel PAAZ genoemd. Vreselijk vond ik het daar, het was een oude en kille plek. De typische ziekenhuisgeur, een heus ziekenhuisbed, naar azijn ruikende ziekenhuislakens, een ziekenhuisgordijn waarachter ik sliep en aan de andere kant van de muur het geschreeuw van mensen die gedwongen opgenomen waren. Dat was mijn leven voor 5 maanden. Ik volgde hier een intensieve therapie maar stond er te weinig voor open. Ik viel namelijk in razend tempo af doordat ik stiekem ging laxeren en het vocht verloor wat ik al die jaren had vastgehouden. Ik zat in een gemengde groep van anorexia- en boulimia patiënten, onderling werden vriendschappen gesloten maar was er ook veel jaloezie. Ik heb persoonlijk ervaren hoe een therapie de eetstoornis in stand kan houden in plaats van iemand beter kan maken. De gouden regel voor een geslaagde opname: een patiënt moet er zelf aan toe zijn om afscheid te nemen van de eetstoornis en alles wat daarbij hoort.

Het moederschap veranderde alles

Na 5 maanden verliet ik de afdeling, was ik ruim 8 kilo lichter, had ik intense momenten beleefd en had ik iets van mijn gezond verstand teruggevonden. Uiteraard was er veel gesproken over de achterliggende oorzaak van mijn eetstoornis maar ik ging bijna net zo eetgestoord het ziekenhuis uit als in. Het was mijn tijd nog niet, het was vooral mijn omgeving die een gezonde ik wilde. Ik was er nog niet aan toe en achteraf bleek dat groepstherapie voor mij niet de mogelijkheden bood om beter te worden. Hierna ben ik wel steeds meer van mijn eetstoornis gaan loslaten, beetje bij beetje vertrouwde ik op hetgeen ik geleerd had over mijzelf en mijn verleden en lukte het steeds beter om te aarden en echt te gaan leven. Het heeft zeker tot mijn 30e levensjaar geduurd eer ik alle compensatiedrang kon loslaten. Langzaam maar zeker durfde ik steeds vaker ‘verboden voedsel’ te eten zonder meteen boven de pot te gaan hangen, obsessief te gaan bewegen of gitzwarte thee te drinken. Pas toen ik zwanger bleek van onze jongste, ging de knop helemaal om. Blijkbaar gaf dit mij de bevestiging dat ik toch iets kon betekenen in deze wereld, dat er een klein wezentje op mij moest kunnen rekenen en dat ik er vertrouwen in mocht hebben dat ik het moederschap waard was. Mijn grote droom was mij gegund. Ik had lange tijd angst dat ik mijn kinderwens niet in vervulling zou zien gaan door hoe ik jarenlang met mijn lijf was om gegaan, maar gelukkig besloot de natuur anders! Mijn kinderen zijn misschien wel mijn redding geweest. Ik ben mijzelf meer gaan waarderen de laatste jaren en ook het moederschap heeft mij ontzettend veel gebracht. Mijn eetstoornis die in de boeken staat als NAO (niet anders omschreven) is ergens goed voor geweest, daar geloof ik in! Mijn wens is om ooit als ervaringsdeskundige anderen te helpen want voor mij was dat de beste therapie.

0d3d1feb2f3bf5313d347bbffc7d1cc3

Wat  kun je zelf doen

Een eetstoornis bij kinderen is lastig te voorkomen, het sluipt het leven van een kind en een gezin binnen en neemt volledig de controle over. Wel kun je er als ouder voor zorgen dat je je inleest in de kenmerken en symptomen. Zorg voor een veilig klimaat thuis, een plek waar gevoelens en angsten besproken kunnen worden en geef je kind mee dat het er mag zijn. Dat laatste is de basis voor het zelfvertrouwen, laat je kind merken dat het er toe doet en dat je het waardeert, altijd! Indien kinderen behoefte hebben aan fysieke genegenheid en aandacht, probeer daar dan positief mee om te gaan ook al is dat iets wat voor jou als ouder lastig is. Onbevredigde basisbehoeften zoals genegenheid en aandacht kunnen aanleiding zijn om een alternatief te zoeken.

Waarschuwing

Als laatste nog een waarschuwing, ook voor niet eetgestoorden: ga verstandig om met het gebruik van laxeerthee. De thee die ik gebruikte bestond met name uit sennapeulen en is in elke supermarkt of drogist te koop. Veelvuldig gebruik kan grote gevolgen hebben. Zo kun je een ernstig kalium tekort oplopen of een spastische darm krijgen doordat het de wand van de dikke darm verlamt, ik spreek uit ervaring, wees voorzichtig!