Eigenlijk ben je nog maar heel klein. Je doet wel groot en stoer maar je overschreeuwt jezelf soms meer dan dat je daadwerkelijk al ‘zoveel bent’.

Je gaat als een trein, dat wel. Ik kan je amper bijhouden. Vijf dagen in de week ga je lange dagen naar school. Je vertrekt meestal met een lach en komt met de meest wilde en onsamenhangende verhalen thuis. Een groot feest is het op school, dat kan ik wel opmaken uit wat je allemaal in een paar volgestampte zinnen probeert te vertellen. Er is er iedere dag wel ‘eentje’ stout, grappig, verdrietig of je vriendje. Never a dull moment, en dat terwijl het leven pas net begonnen is.

onrecht opgroeien ontwikkelen leerzaam opvoeden

Bijzondere wereld ergens anders

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en ben ik langzaamaan een beetje gewend aan de stilte om mij heen. Niet dat ik je niet mis, dat doe ik zeker wel, maar ik vind het zoveel leuker dat je dit speciale stukje jij, die bijzondere wereld ergens anders, nu deelt met je grote zus. Beiden heel verschillend en toch hetzelfde. Iedere dag een vluchtige kus om in alle vroegte en vol vertrouwen te bouwen aan waar jullie mee begonnen zijn. Verder te genieten van dat bijzondere eigen plekje als onderdeel van een grotere groep. Die plek waar nog zoveel valt te leren en te ontdekken, niet alleen over de wereld maar vooral ook over jezelf.

Worsteling in jezelf door onrecht

Dat dat niet altijd even makkelijk is, heb ik van de week ervaren. Een moment waarin ik worstelde met wat ik op dat moment het beste kon doen. Als er iets is wat misschien wel het meest lastige is om mee om te gaan dan is het onrecht. Tenminste, dat herken ik bij mijzelf en zie ik nu ook in de oudste terug. Jij met je vier jaar leert mij iedere dag weer nieuwe dingen over jou en laat me iedere keer weer nieuwe stukjes jij zien. Ik geniet er van en probeer je te helpen wanneer je het nodig hebt. Onrecht blijft lastig, zeker omdat jij — zo klein als je bent — met je woordenschat nog niet goed kunt uitdrukken dat je gekwetst bent. Maar ik zag het lieve schat, ook die oneerlijke worsteling in jezelf. Want je mag geen lelijke woorden zeggen en ook niet schreeuwen maar hoe los je onrecht dan op als je zo klein van stuk bent?

Lees ook: Mijn ontmoeting met dat kleine peutermeisje

Een kleuter in onschuld

Ik voelde de machteloosheid toen je daar afwachtend bovenaan de glijbaan volledig in jezelf keerde om vervolgens nog verder weg te duiken in de tranen die over je kleine rode wangetjes stroomden. Dat meisje dat schreeuwde tegen haar moeder dat je op haar hand stond, had het helemaal verkeerd. Je deed een stapje naar achter om kindjes van de andere kant voor te laten gaan. Met enkel ogen aan de voorzijde van je gezicht miste je daarbij logischerwijs haar hand die rustte op het plateau. Ze schreeuwde tegen je op aanwijzing van haar moeder dat je dat niet mocht doen. Een moeder van een meisje van negen die zei dat jij maar snel sorry moest zeggen. Een kleine kleuter in onschuld bovenaan de glijbaan die zijn best deed van alle kanten kinderen de ruimte te geven en daarbij in zijn dode hoek één handje over het hoofd zag. Per ongeluk iets deed wat ook hij heel vervelend vond. Het meisje speelde direct weer vrolijk verder in de speeltuin, mijn kleuter zat inmiddels in een wat minder vrolijke wereld.

Volwassen de regie nemen

Ik vond het zo sneu voor hem. Hij verstijfde na het schreeuwen en wist niet hoe hij met dit onrecht om moest gaan. Daar bovenaan die hoge glijbaan, de weg naar beneden die nu nog moeilijker en spannender leek … tranen schoten in zijn ogen en hij kon alleen maar uitbrengen dat het een stom meisje was. Dit was typisch zo’n moment dat je je kind wilt leren dingen zelf op te lossen maar de situatie zo oneerlijk voelt dat je eigenlijk zijn plaats in zou willen nemen. Wilt uitleggen dat niet het meisje maar de mama anders had moeten handelen. Dat deze mama net als zijn mama had moeten leren wat onrecht is en dat je nooit sorry kunt afdwingen door lelijk woorden te zeggen en te schreeuwen. Een situatie waarin volwassenen de regie hadden kunnen nemen. Voor mijn kleine man was het een scene uit de wereld waarin hij nu opgroeit. Een scene die nog veel vaker ten tonele zal komen, op het schoolplein of in de speeltuin. De wereld van dat speciale stukje jij, vaker zonder dan met mij. Het was een leerzame dag!

Heb jij wel eens een situatie met je kind meegemaakt die oneerlijk voelde en waarbij je het liefst zijn of haar plek had ingenomen?