Terwijl ik overal zonnige boekingen voor de mei- en zomervakantie voorbij zie komen, bedenk ik mij hoe anders alles er nu uitziet. Normaliter gaan wij met veel plezier naar Frankrijk. De lange autorit er naar toe nemen wij dan voor lief.

vakantie review achterste hoef recreatiepark

Vrijheid met de auto

Sterker nog; we ervoeren de laatste jaren steeds vaker dat het ook gezellig kan zijn. Zodra we in de auto stapten en eenmaal de Belgische grens over waren, stortte het ultieme vakantiegevoel zich over ons neer. Voor mij waren op vakantie gaan en de auto onlosmakelijk met elkaar verbonden jaren lang. De vrijheid die de auto je geeft tijdens een vakantie om te gaan en staan waar je wilt, en alle indrukken tijdens de rit er naar toe, maakten dat we ieder jaar weer uitkeken naar twee weken glampen.

Te ambitieus doel

Voor dit jaar hadden we nog geen plannen. Toen 26 september mijn leven ineens veranderde, wist ik al vrij snel dat met de auto op vakantie gaan waarschijnlijk een te ambitieus doel zou zijn. Voor het revalideren van een tibiaplateau-fractuur staat gemiddeld 300-500 dagen. Na die periode zal duidelijk zijn wat het been nog kan en hoeveel restklachten, pijn ik overhoud. Vroegtijdig twee weken Dordogne boeken is dan ook een risico.

Enkel dealen met fysieke pijn

Ik heb mij, wanneer ik nadacht over onze komende zomervakantie plannen, alleen bezig gehouden met mijn lichamelijk letsel. Vragen als: ‘Zal ik dan al weer kunnen rijden? Is die afstand naar Frankrijk niet te belastend voor mijn been? En durf ik met eventuele restklachten zover van huis te gaan?’, kwamen in mij op. Niet eerder hield ik mij bezig met ‘Of ik überhaupt al weer zou durven auto te rijden tegen die tijd. Of ik als bijrijder al zonder angst die hele rit aan kon? Voordat ik mijn been mocht gaan belasten kwam ik niet veel buiten en bestond er geen directe angst in het verkeer. Ik had ‘slechts’ te dealen met pijn en mijn letsel.

Mijzelf kwijt

Nu ik heel af en toe als bijrijder op de weg zit, is duidelijk geworden hoe groot mijn angst is. Of we nu binnen de bebouwde kom of er buiten rijden, ik verstijf van angst. Dit is ik 360 graden omgekeerd. Ik die altijd dol was op lekker vlot rijden, enorm kon genieten van de vrijheid en het gemak van een auto, durft amper nog een afstand te rijden. Omdat ik weet dat mijn angst uit het trauma van de aanrijding komt en ik absoluut weer de oude wil worden, ga ik door met EMDR en blijf ik die ritjes in de auto aangaan. Maar wat is het een moeilijk proces.

Zekere vorm van waarheid

Uiteraard zeg ik steeds tegen mijzelf dat er echt niet nog een keer wat zal gebeuren, dat niet iedereen op de weg zit te appen, roekeloos rijdt. Maar het lastige is dat mijn letsel en trauma het bewijs zijn van ‘dat het je wel kan overkomen’. Dat in die angst ook een zekere vorm van waarheid schuilt gaat.

Een blije bestuurster worden

Met onze kinderen in de auto zitten, probeer ik nu zoveel mogelijk te vermijden. Ik denk dat het moeilijk voor ze is om mij angstig te zien. Tevens wil ik niet dat zij denken dat de angst reëel. Ik ga er alles aan doen dat ik weer die blije bestuurster word achter het stuur. Een moeder die in de toekomst zelf weer op pad kan met haar kinderen en geniet van de ontspannen muziekjes en gesprekken in de auto. Die moeder was ik en die wil ik zo ontzettend graag weer zijn.

Haalbare doelen stellen

Voor dit jaar hebben we onze vakantieplannen bijgesteld. Geen buitenland, geen lange autoritten en geen moeilijke doelen stellen. We bekijken alles op zijn tijd en nemen de kleine stapjes naar herstel die voor nu al groot genoeg zijn. Vorig jaar hebben we drie weken lang ervaren hoe heerlijk vakantie in eigen land kan zijn. Dat — zolang er genoeg te doen is en het weer een beetje meewerkt — vakantiegeluk zich echt niet alleen maar over de grens afspeelt.

Een fantastisch aanbod

We zijn dan ook erg dankbaar en blij met het aanbod dat we kregen van De Achterste Hoef om in de meivakantie een paar dagen bij te tanken op hun prachtige recreatiepark. Een park één provincie verderop gelegen vanaf ons thuisadres. Met veel leuke faciliteiten voor kinderen en waar hele mooie reviews over geschreven zijn. Ondanks dat we echte glampers zijn, gaan we deze vakantie voor het gemak van een luxe chalet zodat het ook met mijn letsel een comfortabele vakantie kan worden.

De dag dat wij terugkomen van deze heerlijke plek krijgen we de sleutel van ons nieuwe huis. Hoe geweldig is het dan om in deze situatie — met alle drukte en fysieke uitdagingen die nog komen naast mijn revalidatie — te onthaasten in een gezellig en fijn chalet. Onze kinderen maken door de hele situatie nu minder uitstapjes dan we gewend waren, dus ik gun ze deze mini-vakantie enorm! De komende weken ga ik alles uit mijn revalidatie halen wat er in zit. Hopelijk ben ik dan eind april iets mobieler. En lukt dat niet dan zie ik mijzelf daar in elk geval heerlijk tot rust komen te midden van natuur en omringd met mijn dierbaren. To be continued …