Augustus 2015 gooide ik voor de zoveelste keer een balletje op: “Zou het iets voor mij zijn, bloggen? Denk je dat ik dat kan, dat mensen mijn schrijfsels inspirerend genoeg vinden om te lezen?” Al vaker had ik bij mijn lief gepolst wat hij er van zou vinden als ik zou gaan schrijven.

Maar al die tijd was het bij die vraag gebleven want zoals bij veel dingen ben ik soms op zoek naar bevestiging — zekerheid — alvorens ik ergens aan begin. Ik vind het fijn te weten of iets handig is en of het eventueel een succes kan worden. Natuurlijk kon mijn wederhelft daar geen zinnig woord over zeggen. Hij begreep wel heel goed waarom het mij aantrok een eigen blog te beginnen en waarom juist op dát moment. Hij wilde mij ook zeker niet demotiveren maar eerlijk was hij wel. “Schat, geen idee of je het kunt en of het een succes zal worden maar probeer het gewoon! Zolang je niet te veel eisen stelt aan het aantal lezers en je passie vindt in schrijven zou ik nu niet meer wachten.” Go go go!

Kwetsbaar ME CVS

Ambities bijstellen en passie volgen

Ik zat thuis, moest dealen met de diagnose ‘chronisch en onzichtbaar ziek’ en had het er moeilijk mee. Dit was zo niet wat ik wilde. Mijn ambitie was altijd om parttime te werken en daarnaast, mocht het mij gegund zijn, een gezin te runnen. De combinatie leek mij ideaal. Ik was dol op kinderen, altijd al geweest maar ook erg gehecht aan mijn eigen tijd en ruimte. En dat zat er dus mooi niet in. De diagnose ME/CVS was eigenlijk geen verrassing maar wel een bevestiging ‘dat ik niet gek was’. Dat ik wel degelijk ziek was en iets had waar ik niets aan kon doen maar ook de artsen potverdikkie geen oplossing voor hebben. Eind 30 en voor je gevoel al uitgespeeld op de arbeidsmarkt. Dat komt hard aan, een vervelend gevoel wat niet zal veranderen zolang mijn ziekte geen genezing kent. Voor mij is het ondanks dat ik er niet veel mee kan wel fijn te weten dat de uitputting en het gevoel dat daarbij hoort een naam hebben. Ik praat er weinig over omdat het vaak onbegrepen wordt maar het is wel degelijk onderdeel van mijn leven. Het bepaalt namelijk dagelijks mijn ritme en dat van mijn gezin.

Het gaat om wie we zijn

Mamaisthuis is een uitlaatklep voor mij, het laat mij voelen dat ik gewaardeerd word als (schrijvend) mens en maakt mij zichtbaar in de maatschappij. Wanneer ik niet zou schrijven, geen missie had een hele mooie plek op internet te creëren waar verhalen samenkomen en voor verbinding zorgen, dan zou niet alleen mijn ziekte onzichtbaar zijn maar ook mijn hele ‘zijn’ een stuk minder zichtbaar. Wanneer mensen mij vragen: ‘En wat doe jij?”, dan helpt het mij enorm dat ik niet alleen maar hoef te zeggen dat ik ziek ben. Ik doe namelijk wel degelijk iets! Maar alleen op de momenten dat het kan en er energie voor is. Dat bepaal ik en dat geeft zo enorm veel rust. In ons land is het blijkbaar nog altijd belangrijk om iets te doen; een toffe studie of het hebben van een goede baan of eigen bedrijf. Het gaat helaas veel vaker om wat je doet dan om wie je bent! Voor mij was de stap die ik in oktober 2015 zette onder de domeinnaam mamaisthuis eigenlijk de beste ever. Bij far! Mijn weg naar ‘zijn’, mijn weg naar ‘er toe doen’.

Dankbaar voor jullie

Ik word zo gelukkig van wat er het afgelopen twee jaar is gebeurd, serieus … dit had niemand mij ooit kunnen vertellen. Dat mamaisthuis zo zou groeien — nu ruim 40 tot 50 duizend unieke bezoekers per maand — leek eigenlijk net zo onrealistisch als dat er morgen een arts op zou staan met de melding dat hij het medicijn voor genezing in handen heeft. En toch; het onmogelijke is mogelijk gebleken. Dat ik ben gaan schrijven, mooie interviews ben gaan uitwerken, leuke samenwerkingen heb kunnen opzetten, er een fantastisch team is ontstaan van bloggers met allemaal diezelfde liefde voor het schrijven, is een droom die werkelijkheid is geworden. Vorig jaar vierden we het eenjarig bestaan en morgen mag ik al twee kaarsjes uitblazen. Ik heb nog zoveel ideeën en zoveel plannen maar merk de laatste tijd ook dat ik weer meer moet doseren. Succes heeft altijd een keerzijde en dat is in mijn geval een harde les, iedere keer weer. Aan de voorkant van mamaisthuis ben ik in eerste instantie een schrijfster, aan de achterkant van de blog ben ik een chronisch zieke moeder die in tweede instantie als hobby schrijven heeft. Altijd komen mijn ziekte en het gezin op de eerste plaats en daarna pas het schrijven. Ik kan lang niet alles wat een andere blogger kan maar de liefde die ik stop in alles rondom mamaisthuis is er niet minder om. Integendeel!

Ik wil iedereen enorm bedanken voor het trouwe volgen en lezen, de interacties op Facebook, de gave samenwerkingen, de support en het geloof in mamaisthuis, het delen van al die mooie verhalen en het vertrouwen in onze plek op internet. Bedankt ook lieve mamaisthuis-bloggers voor al jullie input en creativiteit en bedankt lief thuisfront!

Veel liefs voor jullie allemaal!

WIN WIN WIN 

Bij een verjaardag horen cadeautjes vinden jullie ook niet? Al sinds het prille begin van mamaisthuis heb ik contact met Bianca van MI BIBI. Zij heeft een prachtig bedrijf opgezet in zelfontworpen sieraden. Wij zijn fan en wat is er nu mooier dan onze blogverjaardag vieren met een gaaf cadeau gemaakt door Bianca. Speciaal voor deze speciale dag stelt zij een ‘Mommy Bracelet + Kinderarmbandje’ beschikbaar. Supertof!

Wat moet je doen om kans te maken:

  • We waarderen het als je de Facebookpagina van MI BIBI en mamaisthuis een like geeft.
  • Laat hieronder in de comments weten dat je mee wil doen.
  • Like het bericht over deze actie op Facebook zodat we jou kunnen traceren mocht je de winnaar zijn.

De actie loopt tot en met donderdag 5 oktober en daarna lees je hier wie de winnaar is. Heel veel succes en een mooie zondag gewenst!

Winnaar:

Hoera, we hebben een winnaar: Daphne Sp, van harte, deze prachtige set komt jouw kant op! Iedereen bedankt en tot een volgende keer! x