Toen ik van de week het persbericht van Hasbro las, zat ik meteen weer helemaal in die enorme stressflow van ons klei-tijdperk. Bij ons was de klei vroeger namelijk niet aan te slepen. Steevast bij iedere verjaardag, sinterklaas en zelfs nog vele malen tussendoor werd de voorraad aangevuld. Want klei heb je nooit genoeg toch?

kleien hasbro sensopatisch

Ultiem geluk

Keer op keer gingen we met ons goede gedrag op zoek naar de mooiste kleuren en de lekkerste geuren – ja echt, zelfs daar ging hij heel lekker op! En koos je ook nog voor glitters dan voelde hij zich helemaal de unicorn zelve. Wat ik sowieso geleerd heb van spelen met klei, is dat zowel jongens als meisjes van glitters en mooie pastelkleuren houden. Het bezoeken van de klei-afdeling was bijna alsof je een etalage vol macarons binnenstapt. Niet te doen, ultiem geluk!

Met een verse lading potten onder de arm, kon dit geluk alleen maar voortduren en nog mooier worden … zou je denken. Maar niets bleek minder waar. Ontspanning maakte in rap tempo plaats voor stress. Niet bij de knedende kleuter hoor, die bevond zich in heaven met zijn handjes in de zoete zachte klei. Mama had dat beeld van al die mooi geordende kleurenpotjes zo graag nog een moment vastgehouden. En de glitters in de klei en niet over de hele tafel en vloer.

Verrassingselement

Hoe vaak ik het ook zei ‘Niet mengen, doe het niet. Het is zo leuk en veel mooier om de kleuren in de juiste potjes te houden’, de klei won het altijd van het kind. Of beter gezegd het kind won het altijd van de moeder. Kleien is zoveel leuker als er een verrassingselement aan toegevoegd wordt. Hoe tof is het als je het gele deksel heft en totaal in de stress schiet omdat daar een hele andere kleur onder blijkt te zitten dan je zou verwachten. En mocht je die gele kleur echt nodig hebben dan ga je toch gewoon al die 101 potjes af. Goed op zich was die chaos nog te handelen voor moeders maar deze grote kleurenverdwijntruc bleef niet zonder gevolgen. Met de restjes klei die zich nog in de potjes bevonden, mengde de nieuwe potkleur zich in raptempo. En dat is juist wat we niet willen. Mengen is not done! ‘Niet mengen’, hadden we nog zo gezegd.

Wie nog durt te zeggen dat dit sensopatische tafereel zo lekker ontspannend werkt. Dat het zo gezellig is om samen met je kindje te kleien …

Warme koffie

Maar eerlijk is eerlijk; de kleine keek zijn ogen uit naar alle nieuwe kleuren die verschenen. Ook al leverde het mengen na lange tijd niet veel variatie op, deze vrijheid stimuleerde enorm om de mooiste creaties te maken. Wat we hadden nog steeds lekker veel klei en de kleuren bruin, bruin en bruin. Oke, en een mix van paars, grijs en … vooruit euh bruin. Maar wat maakt het een kind uit. Hoezo moet een citroen geel zijn? En een krokodil groen? In de wereld van fantasierijk spelen en kleien zijn er geen regels en moeten vooral ouders weer leren zich vrij te voelen.

Terwijl ik een stevig bak koffie pakte, keek ik naar ons nieuwe glittertapijt en de complete hysterie aan kleuren waarmee mijn kind met rode blosjes op zijn wangen nog steeds gelukkig leek. Who needs more? Ik niet! Want sinds lange tijd kan ik mijn koffie weer eens warm drinken! : )